ஆசிரியர் பயிற்சி மனவளக்கலையை மற்றவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுப்பதற்கு எவ்வாறு குனிய வேண்டும், எவ்வாறு தொட வேண்டும், எவ்வாறு தீட்சை கொடுக்க வேண்டும் என்பனவற்றையெல்லாம் கற்றுக் கொடுக்கிறது. நீங்கள் உணர்ந்து கொண்ட தத்துவத்தை இன்னொருவருக்கு உணர்த்துவது என்பது ஒரு சாமர்த்தியம். அது எல்லோருக்கும் வராது.
சாதாரணமாக நீங்கள் சினிமாவுக்குப் போகிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். Ticket கிடைக்கவில்லை என்று திரும்பி வந்து விட்டீர்கள். மறு நாள் ஆர்வத்தின் காரணமாக சினிமா பார்த்து விட்டு வந்து இரண்டு பேரிடம் கதை கேட்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இருவரும் கதையைத் தெளிவாக சொல்வார்களா?
ஒரு சிலர் சீன் by சீன் அந்த tempo குலையாமல் கதை சொல்வார்கள். சிலபேர் முன்சீனை பின்னாகவும் பின்னாடி வரும் சீனை நடுவிலும் சொல்லிக் கதையைக் குழப்பி விடுவார்கள். நீங்கள் இந்தக் கதையே எனக்கு வேண்டாம் என்று போய் விடுவீர்கள். தனக்குத் தெரிந்ததையே கூட மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்வது ஒரு சாமர்த்திம். தனக்கு நன்றாகத் தெரிந்ததை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்வது ஒரு சாமர்த்தியம். தனக்கு அரைகுறையாகத் தெரிந்ததை, தனக்கு தெரியவே தெரியாததை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்வதற்குத் தனித் திறமை வேண்டும்.
ஒரு அன்பர். ஒரு அருள்நிதி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எப்பொழுது பேசினாலும், எங்கே பேசினாலும் ஒன்றேதான் பேசுவாராம். கற்பனை பண்ணிக் கொள்ளுங்கள். ஒரு தடவை பேசியதைக் கேட்டீர்கள் என்றால் அவர் பிரமாதமாக பேசிவிட்டார் என்று தோன்றும். படபடவென்று அலங்காரமாக இருக்கும். பிரமாதமாக இருக்கும். சில சேதிகளும் இருக்கும்.
மறுநாள் பேசச் சொன்னாலும் அதே தான் பேசுவார். இன்னொரு நாள் பேசச் சொன்னாலும் அதையே தான் பேசுவார். வேறு என்ன தெரியும். நான் 7 செசன் (வகுப்பு) கேட்டு விட்டேன். 7 செசனிலும் ஒரே மாதிரி தான் பேசினார். தத்துவம் தெரிந்தவர் தான் என்றாலும் தனக்குத் தெரிந்த தத்துவத்தை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லத் தெரியவில்லை. இன்னொரு செய்தி அவர் என்னிடம் தத்துவம் கற்றவர். என்னுடைய admirer என்னை முன் மாதிரியாக வைத்துக் கொண்டு பேச வேண்டும் என்று பிரியப்படுவர். என்னிடம் ஒப்புக் கொண்டு சொல்லி இருக்கிறார். உங்களால் தான் எனக்கு தத்துவம் தெரிந்தது. உங்களை மாதிரியே பேசவேண்டும் என்று எனக்கு ஆசை என்று சொன்னார். இப்படி ஒரு பெயரை எனக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்.